Tirmizi şu ziyâdede bulundu: "Zeyd İbnu Hâlid, namaza geldiği zaman misvağı kulağının üstünde olurdu, tıpkı kâtibin, kulağı üstündeki kalemi gibi. Misvaklamadan namaza durmazdı. Misvakladıktan sonra yine yerine koyardı."
Tirmizi, Tahâret 18, (23).