''Duanız Olmasa Ne Öneminiz Var'' (Furkan 77)



Dua edenin, 'Rabbim' demesi,Allahın
'efendim' demesinin ta kendisidir...
Birisi her gece kalkıp Allahı
anıyor, O'na duaediyordu..
Şeytan ona dedi:

Ey Allahı çok anan kişi
!Bütün gece Allah deyip çağırmana karşılık seni buyur eden var
mı? Sana bir tek cevap bile gelmiyor, daha ne zamana kadar dua
edeceksin?
Adamın gönlü kırıldı, başını yere koydu ve uyudu.

Rüyasında
ona şöyle dendi:
Kendine gel uyan!
Niye duayı, zikri bıraktın? Neden
usandın?

Adam: Buyur diye bir cevap gelmiyor ki, kapıdan kovulmaktan
korkuyorum dedi.

Bununüzerine dendi ki ona:

Senin Allah demen, O'nun buyur demesisayesindedir...
Senin yalvarışın, Allah'ın senin ruhuna haberuçurmasındandır...Senin çabaların, çareler araman, Allah'ın senikendine yaklaştırması, ayaklarındaki bağları çözmesindendir... Seninkorkun, sevgin, ümidin Allah'ın lutfununkemendidir...

Senin her YaRabbî demenin altında, Allah'ın buyurdemesi vardır... Gafilin,cahilin canı, bu duadan uzaktır... Çünkü Ya Rabbî demeye izin yokona... Ağzında da kilit var, dilinde de... Zarara uğradığı zaman,ağlayıp, sızlamasın diye Allah ona dert, sızı, gam, keder vermedi...
Bununla anla ki, Allah'a dua etmeni, O'nu çağırmanı sağlayan dert,Dünya
saltanatından daha iyidir... Dertsiz dua soğuktur.Dertliyken yapılan
dua gönülden kopar...
Mesnevi