Gönülden gelenler...








bir gün, bir gül, bir düş

gibi düştün ömrümden

tükendi kelimeler/im

ölüm kadar kalabalık

hayat kadar yalnızım










ellerim gözlerim sözlerim
ve en onemlisi gönlüm tertemiz anne bende bu sofraya oturabilir miyim ?




Hayat elimde bir fotoğraf..

Fotoğrafa bakıyorum ve hiç mutlu görünmüyorum..

Zaman içinde değişiyor ifadem..

Bazen mutlu gibi görünüyorum ama genel olarak

Mutsuz..

Geçmişteki hatalarımın sonucu mu bu durum?

Onlar gerçekten hata mı?


Kime göre neye göre hata?

Yine sorular..

Hep sorular..

Elimde bir fotoğraftan başka yanıt yok..

evet artık her şey tamam,bunu arıyordum

Ne hayat geri veriyor zamanı;

Ne de zaman hayat veriyor BANA....