Neden ben...



Güzel bir hava...

Düşünüyorum; bana verilen armağan... Armağan ne diye sorarsanız? YAŞAM, HAYAT diyorum ben ona...

Kendimi bildim bileli, herkes bir şeyler söyledi bana...

Benden olmayan; onların içinde olan bütün karanlıkları, çirkinlikleri kustular... Akttlar zehirlerini üzerime – üzerinize...

Oysa herkesin sıkıntısı, üzüntüsü, derdi kendineydi... Ama öyle olmadı... Meğer dertler bazen birilerini geriyormuş...

SEVGİ İNSANI OLALIM İSTEDİM...

Ksmet böylemiymiş...

TEK KALAN ŞEY DÜRÜSTLÜK, İNSANLIK OLSUN DEDİM...

Ama olmadı, olmuyor...

SEVDİM, İNANDIM, GÜVENDİM...

Beni sevsinler, çok sevsinler istedim.

PALAVRA deyin, YALAN deyin ne derseniz deyin. Zaten ENGELLEYEMİYORUM ben o demeleri...

Konuşurlar, konuşuyorlar hep...

YALANI dost edinmeyelim dedim olmadı, gözümün içine baka baka YALAN söylediler... O inanır dediler, SAF dediler, farketmez dedim. –Ama hep ANLADIM-

Şimdi nereden aklma geldiyse... Yazıyorum işte... Belki benim gibi düşünen anlayan ve –“Böyle oldu işte benim de hayatım”– diyenler vardır. Onlarla DÜŞÜNCEDE birleşiriz belki de...

Ne hikmetse şmark saydlar, "İŞ YAPMAZ!.." dediler...

YORULDUM...

ÇOK YORULDUM... AMA BIKMADIM...

Oysa bana -(ona)- o zor günlerimde kimse "Bir şeye ihtiyacn var m?" diye sormad. (Maalesef kimse kimseye de sormuyor artık!..)

Çok uğraştım ama olmadı.

"Neden ben?"

Sonra dedim ki, “Belki de ben bunları yaşamam gerekti...”

Sonra bir daha, bir daha...

Sabahlara kadar düşündüğüm oldu.

Defalarca gitmek istedim buralardan.

Ama sadece sığınabildiğim AİLEM ve O’ydu...

Sahteliklerden bktm. 'YAAAA SONRA, SONRA NE OLDU?' diyenlerden bktm.

"O kim ki?" dediler. (Oysa onlar KİM ya da KİMSE...)

Dost bildiklerim-iz- mutlu anlarımızda koşa koşa gelip yine koşa koşa bel altndan vurdular.

Ama olsun.

Başkaları gibi şerefsiz, beş para etmez, para için kendini satan, adeta arkadaşlarını para diye gören, onları aldattığını kandırdığını zanneden, onlara devamlı geri zekalı muamelesi yapan, her türlü çıkarlarında kullanan birisi olmadım-olmadık...

Sevgi dedik –anlattık-, saygı dedik –duyduk-, yapmaya çalıştık yine bir türlü olamadı.

Hayatı paylaşmak bu kadar zor mu?

"Aman" dediler böyle konuşma, yazma... Çünkü yine anlamayacaklar seni... Bu O değil diyecekler... Binbir türlü yakıştırma yapacaklar... Onlar çirkefi seviyorlar bir kere...

Hâlâ saf mym, neyim.

Benim istediğim tek şey var; kimse kimsenin SUYUNU SIKMASIN, CANINI ÇIKARMASIN...



Ş.K.