İmam Şafiî (radıyallâhu anhu) şöyle demiştir:

"كَفَى بِالْعِلْمِ فَضِيلَةً أَنْ يَدَّعِيَهُ مَنْ لَيْسَ فِيهِ وَيَفْرَحُ إِذَا نُسِبَ إِلَيْهِ وَكَفَى بِالْجَهْلَ شَيْنًا أَنْ يَتَبَرَّأَ مِنْهُ مَنْ هُوَ فِيهِ وَيَغْضَبُ إِذَا نُسِبَ إِلَيْهِ"

"Kendisinde ilim bulunmayanın ilmi iddia etmesi ve kendisine nisbet edildiğinde (ilim sahibi denildiğinde) sevinç duyması ilim için üstünlük olarak yeter. Kendisinde cahilliğin bulunduğu kimsenin bundan beri olduğunu söylemesi (ben cahil değilim demesi) ve kendisine (cahillik) nisbet edildiğinde öfkelenmesi cahillik için kusur olarak yeter.